نقشه اصفهان در مونوپولی آنلاین؛ میدان، چوگان، نگین

دو راه دارد. یکی اینکه حرکتت تمام شود و ببینی مهرهٔ حریف همان‌جا ایستاده. چهار گوشهٔ تخته استثناست و آنجا کسی به کسی کاری ندارد. راه دوم این است که به دارندهٔ نگین اجاره بدهی؛ همین که پول را دادی، حق داری دعوتش کنی به میدان.

بعدش ساده است: هرکدام یک تاس. تاس بزرگ‌تر می‌برد و بازنده صد تومان می‌دهد. مساوی که بیاید هیچ اتفاقی نمی‌افتد و هر دو با آبروی سالم برمی‌گردید. در هر نوبت فقط یک بار می‌توانی چوگان بزنی، پس عجله نکن.

اولین کسی که جفت بیاورد نگین را برمی‌دارد. تا وقتی دست اوست، هر اجاره‌ای که می‌گیرد ۲۵ درصد بیشتر است: روی ملک، روی پایانه، روی شرکت خدماتی، همه‌جا.

و اینجاست که قشنگ می‌شود: نگین صاحبش را نشان‌دار می‌کند. هر کسی که روی ملک او بیفتد و اجاره بدهد، می‌تواند همان‌جا برای نگین دعوتش کند به میدان. هرچه املاکت بیشتر باشد، بیشتر هم به میدان خوانده می‌شوی. نگین می‌ماند، ولی راحت نمی‌ماند.

تخته گران‌ترین تختهٔ مجموعه بعد از کیش است: حقوق شروع ۳۰۰ تومان و ملک‌های بالای تخته تا ۵۰۰ تومان. سی‌وسه‌پل، چهل‌ستون، جلفا و عالی‌قاپو سر راهند و نقش جهان ته خط.

مالیات‌ها اما ملایم‌اند، چون قرار است پول در دست بازیکن‌ها بچرخد نه در جیب بانک. با کیسه‌های چوگان که مدام بین بازیکن‌ها جابه‌جا می‌شود، اصفهان بیشتر از هر نقشهٔ دیگری میزِ پرحرفی است.