مونوپولی فارسی؛ همان بازی، با حال‌وهوای ایرانی

همه‌چیز از راست به چپ چیده شده، عددها فارسی‌اند و پول بازی تومان است. وقتی حراج می‌شود، پیشنهادت را به تومان می‌دهی؛ وقتی کارت برمی‌داری، متنش را همان‌طور می‌خوانی که یک پیام فارسی را.

این جزئیات وقتی خودشان را نشان می‌دهند که با کسی بازی کنی که انگلیسی‌اش خوب نیست. مثلاً مادربزرگ. اینجا هیچ‌کس پشت زبان گیر نمی‌کند.

به جای خیابان‌های آتلانتیک‌سیتی یا لندن، روی تخته اسم محله‌های خودمان است: در نقشهٔ تهران از خاک سفید تا زعفرانیه، در اصفهان از دولت‌آباد تا میدان نقش جهان و در اهواز از کوی علوی تا اسکان کارون. تازه‌ترها هم رسیده‌اند: کیش، یزد، شمال، بازار بزرگ و مشهد؛ جمعاً هشت تخته.

خریدن محله‌ای که تویش بزرگ شده‌ای مزهٔ دیگری دارد. کری‌خواندن سر اجارهٔ زعفرانیه هم همین‌طور.

کارت‌های هر تخته برای همان شهر نوشته شده‌اند. بعضی‌ها مهره را به محله‌های مشخصی می‌برند، مثلاً در اصفهان به جلفا یا میدان نقش جهان، و متنشان فارسی روان است، نه ترجمهٔ کلمه‌به‌کلمهٔ یک کارت خارجی.

اگر قبلاً مونوپولی بازی کرده‌ای، با تختهٔ فیزیکی یا هر نسخهٔ دیگری، اینجا غریبی نمی‌کنی. خرید ملک، اجاره، ساخت خانه و هتل، رهن، حراج و معامله همه سر جای خودشان هستند.

میزبان هم می‌تواند بعضی قانون‌ها را مطابق عادت جمعتان تنظیم کند؛ مثلاً حراج را خاموش کند یا پول شروع را تغییر بدهد.

اسم بازی از کنارهم‌نشستن «پول» و «مونوپولی» درآمده. ساده است، ولی کارش را می‌کند: تا بشنوی، می‌دانی با چه بازی‌ای طرفی.

هر جمعی که راحت‌ترین زبانش فارسی است: خانواده‌ای که می‌خواهد بچه‌ها و بزرگ‌ترها را یک‌جا دور بازی بنشاند، دوستانی که در شهرهای مختلف پخش شده‌اند، یا کسی که خارج از ایران زندگی می‌کند و می‌خواهد با خانواده‌اش در ایران دور یک تخته باشد.

بازی در مرورگر اجرا می‌شود و نصب نمی‌خواهد؛ همین دعوت‌کردن بقیه را آسان می‌کند.