نقشه تبریز در مونوپولی آنلاین؛ تخته‌ای که جا دارد

یک دور کامل اینجا حدود بیست درصد بیشتر طول می‌کشد. یعنی دیرتر از خانهٔ شروع رد می‌شوی و دیرتر حقوق می‌گیری. برای همین حقوق شروع ۲۵۰ است نه ۲۰۰؛ وگرنه همان اول کار نفس همه می‌گرفت.

ولی چیزی که عوض نمی‌شود این است: هر نوبت باز هم روی یک خانه فرود می‌آیی. پس نسبت اجاره‌ای که می‌دهی به پولی که از شروع می‌گیری، به نفع اجاره سنگین‌تر است.

بار اولی که این تخته را برداشتیم، نصف میز مطمئن بودند بازی ایراد دارد و تمام نمی‌شود. تمام می‌شود؛ فقط حوصله می‌خواهد.

با ده دستهٔ رنگی به‌جای هشت‌تا، ملک‌ها بین بازیکن‌ها پخش‌تر می‌شوند. کامل‌کردن یک دسته سخت‌تر نیست، بیشترشان دو یا سه ملکی‌اند؛ سخت پیدا کردن دسته‌ای است که هیچ‌کس در آن دست نداشته باشد. نتیجه‌اش بازار معاملهٔ شلوغی است: تقریباً همیشه یکی هست که آخرین ملکِ دستهٔ تو را دارد و تو هم آخرین ملک او را.

ترتیب محله‌ها از ارزان به گران است، همان‌طور که تهران از یافت‌آباد به زعفرانیه می‌رود: سیلاب و خلیل‌آباد اول راه، بعد سرخاب و مقصودیه و باغشمال در میانه، و آخرِ خط ولیعصر و ائل‌گلی و رشدیه.

چهار پایانهٔ تخته هم چهار راه بیرون رفتن از شهرند: فرودگاه تبریز، راه‌آهن، ترمینال و مرز بازرگان. سه شرکت خدماتی هم داری به‌جای دو تا: برق، گاز و آب.