نقشه مشهد در مونوپولی آنلاین؛ صندوقی که هوای نیازمندها را دارد

هر چهار دور، صندوق سفره پهن می‌کند و تمام موجودی‌اش به کسی می‌رسد که از همه عقب‌تر است. نه بین چند نفر خرد می‌شود و نه به کسی که فقط کمی از میانگین پایین‌تر است؛ می‌رود سراغ آخرین نفر میز. اگر دو نفر دقیقاً هم‌اندازه ته جدول باشند، میانشان نصف می‌شود.

چیز زیادی هم نیست؛ معمولاً در حدی که یک اجارهٔ متوسط را تاب بیاوری. ولی همین قدر کافی است که بازیکنی که یک دور بد آورده، بیست دقیقهٔ بعدی را بی‌امید بازی نکند.

دستت که خالی شد، یعنی زیر ۱۵۰ تومان، می‌توانی از صندوق سیصد تومان قرض بگیری. بی‌بهره، و بازپرداختش هم خودکار است: هر بار از خانهٔ شروع رد شوی، هفتادوپنج تومان از حقوقت کم می‌شود تا صاف شود. دو بار در کل بازی می‌توانی این کار را بکنی، و اگر ورشکسته شوی بدهی هم با تو می‌رود.

طرف دیگرش نذر است. در نوبتت صد تومان می‌ریزی به صندوق و می‌گذاری‌اش کنار؛ اولین باری که اجاره‌ای از دویست تومان به بالا بدهکار شدی، صندوق نصفش را به جای تو می‌دهد، تا سقف چهارصد تومان. صاحب‌خانه پولش را کامل می‌گیرد، فرقش را صندوق می‌دهد. تیر در تاریکی نیست؛ حساب‌وکتاب است: نذر وقتی می‌ارزد که بدانی داری وارد محلهٔ گران‌قیمت می‌شوی.

مشهد کندترین نقشه برای بردن است. آن یک‌دهم که از هر اجاره کم می‌شود، دقیقاً از موتور درآمد کسی برداشته می‌شود که جلوتر است، و همان پول می‌رود به کسی که عقب افتاده. اگر جلو بیفتی باید با این کِشِش ببری.

در عوض کمتر پیش می‌آید کسی نیم‌ساعت بنشیند و فقط منتظر باشد بازی تمام شود. برای بازی با خانواده و میزهایی که همه تا آخر بمانند، همین را می‌خواهی.